خایب

«لغت نامه دهخدا»

1) [یِ] (ع ص) ناامید مأیوس بی بهره نومید (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) ( اقرب الموارد) (المنجد) (تاج العروس) (دهار) ) آنکه به مطلوب خود دست نیابد : حاسدان گشته خایب و خاسر دشمنان مانده خیره و حیران مسعودسعد سلمان ( 1) - در اسم یعنی برای تبیین « یاء » و « واو » تبدیل به همزه میشوند و در رسم الخط برای تمییز بین « یاء » و « واو » فاعلهای اجوف واوی و یائی همیشه در زیر همزهء اسم فاعل اجوف یائی دو نقطه می گذارند، چون خایب و بایع و « یائی » بوده یا « واوی » اینکه ثلاثی مجرد آن اجوف تلفظ میشود « یاء » امثال آن، ولی در تلفظ فارسی زبانان اغلب این اسم فاعل اعم از واوی و یائی بصورت.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر