«لغت نامه دهخدا»
[یَ / یِ یِ زَرْ ری] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب است (ناظم الاطباء) : زادهء خاطر بیار کز دل شب زاد صبح کرد درین سبز طشت خایهء زرین غراب خاقانی چو گردون سر طشت سیمین گشاد غراب سیه خایه زرین نهادنظامی || کنایه از ستاره است : آن خایه های زرین از سقف نیم خایه سیماب شد چو بر زد سیماب آتشین سر خاقانی.