«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ) چهار دیوار سرگشاده را گویند که شبها گوسفند و گاو و خر و امثال آنرا در آن کنند (از برهان قاطع) (از انجمن آرای ناصری) (از آنندراج) (از فرهنگ رشیدی) (از فرهنگ جهانگیری) حظیرهء گوسفند ایستگاه گوسفند آغل گوسفند : تن ژنده پیل اندرآمد بخاک جهان گشت از این درد بر ما خباک فردوسی هزارتن را خر بیش برده ام بقرار هزارتن را گوساله رانده ام به آمده: این کلمه را صاحب فرهنگ « انجمن آرای ناصری » خباک سوزنی || گلو فشردگی، خَبَک( 1) خفه خَ وَه ( 1) - در به معنی طپیدن « تپاک » باشد چنانکه « خپه کردن » جهانگیری ببای فارسی (خپاک) آورده و ظن مؤلف این است که خفاک به معنی و اضطراب و بی آرامی و خپاگاه نیز جای خبه کردن است.