«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع اِ) زمین بدون سنگلاخ که در آن شن ریزه باشد (از یاقوت در معجم البلدان ||) زمین گود وسیع (از اقرب الموارد) (از از اقرب الموارد ||) زمین صاف در بیابان پر از سنگ سیاه حره (بنابر ) « نزلوا فی خبت من الارض » :( متن اللغه) (از لسان العرب قول ابوعمر و بنقل یاقوت در معجم البلدان ||) زمین فرورفته و مشکلی که چون از آن برآمدن حاصل آید بزمین صاف و سهل رسند (از معجم البلدان یاقوت) ج، خبوت، اخبات || گودالی که در آن ریگ باشد (از معجم الوسیط) ج، خبوت، اخبات|| درهء طولانی که در آن نباتی از نوع عضاء باشد (معجم الوسیط) (معجم البلدان).