«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع اِ) توشه دان بزرگ (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از تاج العروس) (از البستان) (از اقرب الموارد) ج، خَبراوات، خَباری، خَباری، خَبار || اشتری که به زیادی شیر امتحان شده است (از متن اللغه)( 1 ||) زمینی که آب در آن جمع میشود غدیر آبگیر (از متن اللغه) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد)( 2 ||) درخت زاری که در درون باغی باشد و در آن تا ماههای گرم تابستان آب باقی بماند (از متن اللغه) (معجم البلدان یاقوت)( 3 ||) منبع آب در حول ریشه سدر (از متن اللغه) (از ناظم الاطباء) ( 1) - عبارت متن اللغه چنین است: الناقه المجربه بالغزر ( 2) - در معجم البدان آمده است: خبراء زمینی است که در آن سدر و عضاه روییده شود و صاحب کتاب العین آورده: الخبراء شجر [ شجراء ] فی بطن روضه یبقی الماء فیها الی القیظ و فیها آب راکد فراهم آمده » ینبت الخبر و هو شجرالسدر و الاراک و حولها عشب کثیر و تسمی الخبر ایضاً عربان زمان یاقوت خبراء را تعبیر می کرده اند و بنظر ابن الاعرابی: عذق الشجر و هو نبات اذا طال نبته و ثمرته عذقه و خبراء العذق بناحیه صمان « در آبگیر معروف است ( 3) - شجراء فی بطن روضه یبقی فیها الماء الی القیظ.