خبرت

«لغت نامه دهخدا»

[خِ رَ]( 1) (ع اِمص) خبره دانش آگاهی بصیرت (از معجم الوسیط) (متن اللغه) دانستگی، ماهی المعرفه ببواطن الامور (تعریفات جرجانی) رجوع به خِبرَه شود : اهل خبرت و معرفت دانند که در لغت عجم مجال زیادتی مانعی نیست (ترجمهء تاریخ یمینی) بخبرت بصر از الوان و اکوان و متبرجات و متنزهات تمتع می یابد (ترجمهء تاریخ یمینی) اصحاب فطنت و ارباب خبرت (گلستان) و زیبا گفته اند خداوندان فطنت و خبرت (گلستان ||) آزمایش (دهار) (غیاث اللغات) (آنندراج) ( 1) - این کلمه یکی از مصادر فعل ماضی خَبَرَ است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر