خبطه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ طَ] (ع اِ) زکام که پیش از سرما بمردم عارض شود (از منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط ||) ضربه ای که شتر گشن ماده شتر را زند (از متن اللغه ||) بقیهء آب در غدیر و یا در خنور (از معجم الوسیط) (از منتهی الارب ||) شیر باقی مانده در مشک و طعام باقی مانده در خنور (از منتهی الارب ||) باران فراخ سست قطره در زمین (منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط ||) دست رسیده شده از جن مسه الجن (از متن اللغه) جن زده || شیئی کم و اندک (از منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط) یقال: علیه خبطه جمیله؛ یعنی اندکی از جمال و خوبی در او باقی است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر