«لغت نامه دهخدا»
[خَ بَ] (اِ) فشردن گلو بود خبه خفه کردن باشد( 1) (فرهنگ اسدی) (برهان قاطع) (آنندراج) خپاک خباک : هیچ خردمند را ندید بگیتی تا خبک عشق او نبود برومند آغاجی (از فرهنگ اسدی) تا بمیری بلهو باش و نشاط تا نگیرد ابر تو گرم خبک( 2)خسروی مانند آن کسی که مر او را کنی خبکلبیبی بعهد عدل تو دزدان معذب خبه اند خنک کسی که بود ایمن از عذاب خبک شمس فخری (از انجمن آرای ناصری ||) سیاهی روی که از غم و اندوه پدید آید و آنرا تاسه و تفسه نیز گویند بتازیش کلفه خوانند (از شرفنامهء منیری) ( 1) - در ناظم الاطباء این کلمه بصورت اسم مصدرمعنی شده است یعنی فشردگی گلو، گرفته است نه گلو فشردن مگر آنکه « گلو » خفگی و گلو گرفتگی نه بصورت معنی ( 2) - مؤلف لغتنامه در اینجا خبک را مطلق در مصرع دوم کلمهء دیگر باشد تا خبک به معنی فشردن گلو بکار رفته باشد « نگیرد » کلمه.