خبکال

«لغت نامه دهخدا»

[خَ / خِ] (اِ) نشانهء تیر و تفنگ و امثال آنرا گویندکه مانند سوراخی باشد (از برهان قاطع) : چو دیلمان زره پوش شاه ترکانش بتیر نیز آمده « خنکال » و زوبین بر پیل ساخته خبکال عنصری || سوراخ( 1) (برهان قاطع) ( 1) - مؤلف برهان میگوید در این معنی در حاشیهء برهان قاطع خبکال مصحف « خبکال غلط و صحیح آن خنکال بنون و کاف عربی است » است مرحوم دهخدا معتقدند خنگال حدس زده شده است ناظم الاطباء این کلمه را بکسر و فتح خاء و بصورت خبکال (کاف عربی و فارسی) ضبط کرده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر