خبیث

«لغت نامه دهخدا»

1) [خِبْ بی] (ع ص) پرخُبث زشتکار (از اقرب الموارد) (متن اللغه) ج، خبیثون، خبیثین ( 1) - این صیغه فِعّیل است و در مبالغت ) بکار میرود مؤنث و مذکر آنرا درلفظ فرقی نیست و تمایز فقط بوسیلهء موصوف است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر