خپک

«لغت نامه دهخدا»

[خَ پَ] (اِ) نان بزرگ (از برهان قاطع) (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (فرهنگ جهانگیری) : آدمیا دست ز دنیا بدار چونکه ببستند ورا با تو جنگ ورنه خود این دنیا دارد ترا بر سر ره چون بچگان را خپک [ کذا؟ ] سوزنی (از فرهنگ جهانگیری) از جگر تنور شرق امر تو می برآورد قرصهء زر مغربی از پس سیمگون خپک خواجه عمید لوبکی (از فرهنگ جهانگیری ||) کلفت (از برهان قاطع) (ناظم الاطباء (||) حامص) گلو فشردن خفه کردن خپه نمودن (از برهان قاطع) (فرهنگ جهانگیری) (آنندراج) خبه خپه رجوع به خپه و خفه شود : بعدل عهد تو دزدان معذب و خپه اند خنک کسی که بود ایمن از عذاب خپک شمس فخری (از فرهنگ جهانگیری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر