«لغت نامه دهخدا»
[خَ پَ / پِ] (ص، اِ) خپک (از جهانگیری) فشردن گلو( 1) (برهان قاطع) (آنندراج) : چو این پیل شد خسته در دام او سواران خپه در خم خام او حکیم اسدی (از فرهنگ جهانگیری) دهر گردنده بدین پیسه رسن پورا خپه خواهدت همی کرد خبرداری ناصرخسرو خپه گشتم دهن و حلق فزونست چو نای وز سر ناله سما نیز چو نایید همهخاقانی به آب اندر خپه گشتن چو ماهی نظامی (از فرهنگ جهانگیری ||) نوعی بیماری است و عربان آنرا خُناق میگویند (یادداشت بخط مؤلف) ( 1) - صاحب برهان قاطع و آنندراج آنرا مصدر معنی کرده اند ولی بیشتر بصورت مصدر مرکب آید و خود آن بتنهایی معنی مصدری نمیدهد و شاید همین معنی مورد نظر ناظم الاطباء بوده که آنرا فشردگی آورده است.