«لغت نامه دهخدا»
[خَ کَ دَ] (مص مرکب) بپایان بردن منتهی کردن اختتام تمام کردن به آخر رساندن به انتهاء رسانیدن : و این کتاب را از برای فال خوب بر روی نیکو ختم کرده آمد (نوروزنامهء خیام نیشابوری) رو که جهان ختم کرده بر تو جهان داشتن خاقانی سعدیا قصه ختم کن به دعا ان خیرالکلام قل و دلسعدی تمام ذکر تو ناکرد ختم خواهم کردسعدی ختم سخن بدین دو بیت کردیم (گلستان ||) تکمیل کردن کامل نمودن.