«لغت نامه دهخدا»
[خَ گَ تَ] (مص مرکب) تمام شدن بعد از آن دیگر چیزی نبودن بپایان رسیدن : یکی ختم نبوت گشته ذاتش یکی ختم ممالک بر حیاتشنظامی.