«لغت نامه دهخدا»
[خَ تَمْ بَ] (ص) مفلس را گویند که لاف توانگری زند و خود را مالدار وا نماید (از برهان قاطع) (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) آن کسی باشد که گوید مرا چندین چیز است و هیچ ندارد : با فراخیست و لکن بستم تنگ زید آن چنان شد که چنو هیچ ختنبر نبود( 1) ابوالعباس مروزی بدانسان که هستی چنان می نمایی مزن هرزه لاف و ختنبر مباشفرخی نبردست او بهر هرچند لافد ولی عقل داند که هست او ختنبر شمس فخری (از فرهنگ جهانگیری ||) بر عکس معنی فوق بنظر آمده است ( یعنی توانگری که شکوه مفلسی کند (برهان قاطع) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری ||) لافی لافزن (یادداشت بخط مؤلف) ( 1 - مرحوم دهخدا نوشته اند در بیت ابوالعباس معنی لاف زن نیست ولی در بیت فرخی هست.