ختوم

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ع اِ) جِ ختم( 1) انگشتریها حلقات صاحب نگین که برای حلیهء انگشت دست بکار می برند (از متن اللغه) (اقرب الموارد) و « خواتیم » « خاتیام » و « خَیتوم » و « خیتام » و « خاتام » و خاتِم و « خاتَم » و « خَتَم » و « ختم » (منتهی الارب) ( 1) - در متن اللغه جمع آمده است « خُتوم ».
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر