خثه

«لغت نامه دهخدا»

[خُثْ ثَ] (ع اِ) پشکل نرم و گل که با پشکل یا سرگین سرشته در پستان بند ناقه مالند تا آسیبی از پستان بند نرسد (از آنندراج) (از متن اللغه ||) ریسمانی که بدان پستان را بندند (از متن اللغه).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر