خجندی

«لغت نامه دهخدا»

[خُ جَ] (اِخ) قاضی بدربن زیادبن عبدالله بن محمد بن محمد بن محمد خجندی مکنی به ابوالفضل وی از راویان است بسمرقند مدتی اقامت گزید و در آنشهر از ابوحفص عمر منصور حدیث کرد و از او نیز عمر بن محمد نسفی حدیث کرد و بسال 414 ق بماه شعبان درگذشت و در حدود هشتاد سال عمر کرد (از انساب سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر