خداآبادی

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِخ) ابوالمکارم حمزه بن ابراهیم خداآبادی فرزند ابراهیم بن حمزه بود با پدرش راه مکه پیش گرفت چون پدر در مدینه وفات یافت وی بخراسان آمد و سپس به ماوراءالنهر رفت و دوباره به خراسان برگشت و بنزد امام ابراهیم بن احمد مرورودی فقه آموخت خداآبادی خوش سیرت و متعبد بود و پیوسته تلاوت قرآن می داشت و از ابوالقاسم علی بن احمدبن اسماعیل کلابادی و ابوبکر محمد بن حسن و ابوعلی طاهربن احمد اسماعیلی حدیث شنید و در مرو نیز از ابوالفضل محمد بن احمدبن حفص و ابویعقوب بن یوسف بن ایوب همدانی و در مکه از ابومحمد عبدالملک انصاری و جز ایشان کسب حدیث کرد سمعانی می گوید: من از او احادیث کمی ببخارا شنیدم ولادت او بسنهء 486 ه ق  اتفاق افتاد (از انساب سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر