خدائی

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (حامص) خدایی الوهیت ربوبیت (مهذب الاسماء) (ناظم الاطباء) تأله؛ صقع واجب (یادداشت بخط مؤلف) :زهره دلالت کند بر شادی و تجمل و داد و خدایی و دین نگاه داشتن (التفهیم ابوریحان بیرونی)  متن عربی التفهیم گوید: العدل و التأله و التمسک بالدین : نگفتم مگر راست گفتم که نیست ترا در خدائی وزیر ای قدیرناصرخسرو || سلطنت حکومت : بر آفاق کشور، خدائی کنی جهان در جهان پادشائی کنینظامی || غیب گویی || احترامی که سزاوار خدا باشد (ناظم الاطباء (||) ص نسبی) ربانی الهی منسوب به خدا : سلطان یمین دولت محمود امین ملت آن پادشاه دنیا آن خسرو خدائیفرخی ایزد همه آفاق بدو داد و بحق داد ناحق نبود آنچه بود کار خدائیمنوچهری بتقدیر باید که راضی شوی که کار خدائی نه تدبیر ماستناصرخسرو از سر ضعفم سلیم القلب اگر زورم دهند با انا الاعلی ز نان فرش خدائی گسترم خاقانی یگانه دوستی بودم خدائی بصد دل کرده با جان آشنائینظامی هست بسیار فرق در رگ و پوست از خدا دوست تا خدائی دوستنظامی که خشم خدائی است بیدادگر سعدی (بوستان) - دعوی خدائی؛ ادعای خدائی ادعای الوهیت - خدائی بودن؛ خوب بودن نیکو بودن کار و مورد عنایت خدا بودن: خدائی بود بنزین ها نزدیک محل آتش سوزی نبود (یادداشت بخط مؤلف) خدائی بود که فلان کار نشد (یادداشت بخط مؤلف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر