«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (نف مرکب) خداجوی طالب خدا (آنندراج) موحد دیندار (از ناظم الاطباء) : چند جویی خدای را خداجو من خدا من خدا من خدایم ادیب نیشابوری.