«لغت نامه دهخدا»
[خُ کَ دَ / دِ] (ق مرکب)خدای ناکرده خدای ناخواسته خدا نکند که چنین شود : ز جذب دوستداریهای من در نیم ره ماند خداناکرده از طاق دل من گر کسی افتد بوعلی (از آنندراج) نمیدانم بعکس خود چه رو بنماید از خجلت خداناکرده گر افتم ز چشم همنشین خود خالص (از آنندراج) مرا با آنکه در خوابست بخت بد به این روزم خداناکرده گر بیدار می بودی چه می کردم اشرف (از آنندراج).