«لغت نامه دهخدا»
[خُ فُ] (اِ مرکب)خدافروشان آن اهل لعنت که دعوی خدایی کنند (شرفنامهء منیری) صاحب برهان قاطع ذیل کلمه خدافروشان آرد: کنایه از صوفیان زراق که بظاهر خود را بیارایند و آنهایی را نیز گویند که دعوی خدایی کردند، یعنی شداد و نمرود و آنها را خدای فروشان هم گویند : خود را درم خرید رضای خدای کن دامن ازین خدای فروشان فرونشانخاقانی.