«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع مص) شمشیر زدن و شکافتن پوست و گوشت را نه استخوان( 1) (از منتهی الارب) خدبه؛ شق جلده و لحمه (معجم الوسیط) شکافتن پوست با گوشت (تاج المصادر بیهقی ||) با دندان بریدن گوشت و پوست را با دندان از هم باز کردن|| ( گوشتی را قطعه قطعه کردن گوشتی را بدون استخوان قطعه کردن بریدن || کسی را زدن بر سر کسی زدن || گزیدن مار( 2 (از متن اللغه) خدبت الحیه فلاناً، گزید او را مار (ناظم الاطباء) (از معجم الوسیط) (از تاج المصادر بیهقی) (از المصادر زوزنی) ||دروغ گفتن( 3) (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء ||) بزبان کسی را مجروح کردن || دوشیدن شیر بسیار (از متن اللغه) در فرهنگ ناظم الاطباء آمده: قال فی المعیار ان اراد بالحلب المصدر فالخدب مصدر و الفعل کنصروان اراد بالحلب اللبن المحلوب فالخدب اسم ( 1) - فعل ثلاثی مجرد آن از باب ضرب است (از ناظم الاطباء) (از متن اللغه) ( 2) - معجم الوسیط وزن آنرا فَعَلَ یُفْعُلُ آورده است، ولی در ناظم الاطباء و متن اللغه از باب ضرب آمده است ( 3) - معجم الوسیط وزن آنرا فَعَلَ یَعْفُلُ آورده، ولی در ناظم الاطباء و متن اللغه از باب ضرب آمده.