«لغت نامه دهخدا»
[خَ دَ] (ع ص، اِ) شب تاریک (منتهی الارب) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط ||) سختی گرما و سرما (منتهی الارب ||) باران (منتهی الارب) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط ||) ابر (از معجم الوسیط (||) اِمص) سستی بینایی چشم یا گرانی چشم از چیزی که بدان افتد (منتهی الارب) (از متن اللغه ||) کاهلی خواب رفتگی دست و یا سستی اندام (منتهی الارب) الضعف و الفتور یصیب البدن و الاعضاء کما یصیب الشارب قبل السکر (از متن اللغه) المی است که گویی که آن عضو خفته است (ذخیرهء خوارزمشاهی) سستی اندام و باطل شدن حس لمس شیخ گوید: آن بیماریست آلی که در حس لامسه ایجاد میشود و آنرا آفتی است یا از حیث بطلان یا از حیث نقصان بدان که بیشتر از متأخران خدر را فقط بنقصان حس اختصاص می دهند و در بعض انواع خدر آدمی احساس می کند که در عضوی که مبتلا بخدر است، حرکتی مانند حرکت مورچه در آن احساس میشود، چنانچه در بحر الجواهر ذکر گردیده شده است (از کشاف اصطلاحات فنون) احساس مورمور اندامی از اندامهای بدن: اذا حل فی الادهان النافقه من الخدر و استرخاء الاعضاء و الفالج نفع من هذا العلل (ابن بیطار) در فلسفهء علوم احساس را خَ دَر گویند و آن یا عمومی است یا موضعی و نتیجتی از یک حال نفسانی (از معجم الوسیط).