«لغت نامه دهخدا»
[خُ / خَ اَ تَ] (مص مرکب) تف انداختن آب دهان انداختن خدو افکندن بصق (از منتهی الارب) : او خدو انداخت بر رویی که ماه سجده آرد پیش او در سجده گاه مولوی (مثنوی).