خدود

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ع اِ) جِ خَدّ (ترجمان القرآن جرجانی) (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از تاج العروس) (از لسان العرب) رخساره ها :از مطلع فلق تا مقطع شفق بحدود اسیاف خدود اصناف آن جمع می شکافتند (ترجمهء تاریخ یمینی) طبیعت او در اختیار حدود قواضب بر خدود کواعب بر خلاف طباع بشر بوده (ترجمهء تاریخ یمینی) خاک راهی که بر او میگذری ساکن باش که عیون است و جفون است و خدود است و قدود سعدی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر