«لغت نامه دهخدا»
[خَ جَ] (اِخ) بنت القیم معروف به امه العزیز از بغدادیان بود پدرش حمام قیمی (ناطوری) چون وی را دارای استعداد علمی دید، اسباب تحصیل او را فراهم آورد و خدیجه را نوشتن و تجوید یاد داد پس از آن خدیجه خود نیز شوقی حاصل کرد و بکسب علوم متنوعه پرداخت چندگاهی مجلسی منعقد ساخت و برای زنان وعظ نمود و بعد ترک موعظه گفت و در خانه خود عزلت اختیار کرد تولد مشارالیها بسال 608 ه ق و وفاتش بسال 699 ه ق در سن نودویک سالگی اتفاق افتاد خدیجه در بغداد بمجلس درس ابن شیرازی و کریمهء محدثه و سایر مشاهیر آن شهر حاضر میشد و در مصر نیز از علی بن مختار عامری و ابن الخمیزی کسب علم می کرد او در دمشق و تبوک بتعلیم حدیث پرداخت و در ادب متفرد زمان خود بود و مقامات حریری را با حسن وجوه تدریس می نمود و بسیاری از معاریف آن عصر کتاب مذکور را نزد او درس خواندند اگرچه علم تجوید را نیز از اساتید این فن ( اخذ کرده بود، ولی در آن تبحری نداشت (از خیرات حسان ج 1 ص 114.