«لغت نامه دهخدا»
[خَ عَ] (ع اِمص) مکر فریب (از منتهی الارب) (دهار) (آنندراج) فریفتن (ترجمان علامهء جرجانی) (تاج المصادر بیهقی) (دهار) خَتَل دستان (یادداشت به خط مؤلف) تُنبُل فریب لوس ناک : بعد از آنک حیلتها و خدیعتها کرد کی شرح آن دراز است در تلافی آن (فارسنامهء ابن بلخی ص 105 ) می بینم که کارهای زمانه میل به ادبار دارد و افعال ستوده و اقوال پسندیده مدروس گشته و مکر و خدیعه بیدار و وفا و حریه در خواب (کلیله و دمنهء بهرامشاهی) و بنابر آن بر مکر و خدیعه نهاده (کلیله و دمنهء بهرامشاهی) چون برزویه بدید که هندو بر مکر و خدیعه او واقف گشت این سخن را بر وی رد نکرد (کلیله و دمنهء بهرامشاهی) سلطان بر سر سریرت و غور مکر و خدیعه او وقوف یافت (ترجمهء تاریخ یمینی) و شبهتی نکردم که تیر خدیعه برادران بهدف مراد رسیده است (ترجمهء تاریخ یمینی) او را به انواع حیله و خدیعه بفریفتند و بکمند مکربخود کشیدند (ترجمهء تاریخ یمینی) (||اِ) طعامی است عربان را (منتهی الارب).