خذاویه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ یَ] (ع ص) نسبت است مر گوش را اذن خذاویه؛ گوش سبک و سست شنوا (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر