خذی

«لغت نامه دهخدا»

[خَ ذا] (ع مص) سست و مسترخی گردیدن چیزی (از ناظم الاطباء ||) سست و کوفته گردیدن گوش و از بن کج شدن آن بسوی 1) - صاحب آنندراج می گوید: یکون فی الناس و الخیل و الحمرخلقه اوحدثاً ) ( روی (از منتهی الارب) (از آنندراج)( 1.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر