خراب آبادکن

«لغت نامه دهخدا»

[خَ کُ] (نف مرکب)آبادکنندهء خرابی سازندهء ویرانی : وگر دارد خرابی سوی او راه خراب آبادکن بس دولت شاهنظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر