«لغت نامه دهخدا»
[خَ نَ / نِ] (اِ مرکب) خانهء خراب کنایه از محل سکونت بی ارزش است : شبی از شبهای زمستان پر باران در خراب خانه خالی مست و هشیاران نشسته بودم و خاطر بخویشتن مشغول در سرای بهم کرده از خروج و دخول (از ترجمهء محاسن اصفهان).