«لغت نامه دهخدا»
[خَ شُ دَ] (مص مرکب)ویران شدن منهدم شدن : باز وقتی که ده خراب شود کیسه چون کاسهء رباب شودسعدی عدو که گفت بغوغا که درگذشتن او جهان خراب شود سهو بود پندارشسعدی || فرودآمدن و خوابیدن افتادن واریز کردن چون دیوار و امثال آن بزیر آمدن : دیوار دل بسنگ تعنت خراب شد رخت سرای عقل بیغما کنون شودسعدی || سخت مست شدن : بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد حافظ || ضایع شدن فاسد شدن عیب پیدا کردن - در جایی خراب شدن؛ در آنجا بار و بندیل گشودن و ماندن.