خرابه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ بَ / بِ] (اِ) ویرانه جای آباد که ویران شده باشد (از ناظم الاطباء) : از مدرسه برنخاست یک اهل دلی ویران شود این خرابه دارالجهل است (منسوب به خیام) ز بی حرزی در آن خاک خرابه مسلمان پخته کافر خورده تابهنظامی گر اهل معرفتی دل در آخرت بندی نه در خرابه دنیا که محنت آباد استسعدی کیمیاگر ز غصه مرده و رنج ابله اندر خرابه یافته گنجسعدی رخت خود در خرابه ای بردم زآن دل افسردگان بیفسردم نسختم را در اوج نبود وز خرابی بر او خراج نبود اوحدی مراغه ای || آثار و نشانه هایی که علامت آبادانی جایی بوده است (ناظم الاطباء ||) ملک غنیم (ناظم الاطباء) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر