«لغت نامه دهخدا»
[خَ کَ دَ] (مص مرکب)ویرانی کردن (یادداشت بخط مؤلف) : خرابی کند مرد شمشیرزن نه چندانکه آه دل پیرزن سعدی (بوستان ||) بی تابی کردن ناشکیب بودن : دل خرابی میکند دلدار را آگه کنید زینهار ای دوستان جان من و جان شما حافظ|| کثافت کردن آلودن نجس کردن شلوار یا بستر یا جز آن ریدن -امثال: اجل سگ را می رسد، چون بمسجد می رود خرابی می کند.