خراره

«لغت نامه دهخدا»

[خَ رَ / رِ] (اِ) آوازی که بسبب گریهء بسیار از گلو برآید (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء ||) صدای آبی که از جای بلند فروریزد (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر