«لغت نامه دهخدا»
[خَ دَ / دِ] (حامص)خاریدگی || حک || محو || چاک( 1 ||) شکافتگی || پوست رفتگی و خراش و ریش و زخم کوچک( 2) (ناظم الاطباء): خُماشَه؛ خراشیدگی که از آن ارش معلوم و واجب نیاید (از منتهی الارب) ( 1) - در این معنی: است نه « اسم » کلمهء خراشیدگی :« زخم کوچک » و « خراش » و « ریش » است نه حاصل مصدر ( 2) - در معنای « اسم » خراشیدگی حاصل مصدر.