«لغت نامه دهخدا»
ظاهراً این « منم کلوک خرافشار و گنگ و خشک سپوز » [خَ اَ] (اِ) این لغت از فهرست دیوان سوزنی نقل شده است در این مصرع باید باشد « کلمه خرافسار ».