خراک

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِ صوت) صدا و خراخری که بسبب گلو فشردن از گلو یا در هنگام خواب از بینی آدمی برمی آید (برهان قاطع) (آنندراج) بانگ خفته (شرفنامهء منیری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر