«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ صوت) صدا و خراخری که بسبب گلو فشردن از گلو یا در هنگام خواب از بینی آدمی برمی آید (برهان قاطع) (آنندراج) بانگ خفته (شرفنامهء منیری).