«لغت نامه دهخدا»
[خِ] (نف، ق) خرامنده (یادداشت بخط مؤلف) رونده با ناز و تکبر و تبختر (ناظم الاطباء) (شرفنامهء منیری) خوش رفتار (غیاث اللغات) مختال (زمخشری) : بفرمود کاین را بجای آورید همان باغ یکسر بپای آورید بجستند بسیار هر سوی باغ ببردند زیر درختان چراغ ندیدند چیزی جز از بید و سرو خرامان بزیر گل اندر تذروفردوسی وز آن پس بیامد خرامان دبیر بیاورد قرطاس و مشک و عبیرفردوسی خصم خرامان درین ضیاع فراوان ناصرخسرو دیگر کسش نباشد در بوستان خرامان گر سرو بوستانت بیند که می خرامی سعدی (طیبات) مندلف؛ شیر خرامان و آهسته رفتار عیال؛ مرد خرامان بناز (منتهی الارب) - سرو خرامان؛ سرو که بناز تکان خورد کنایه از بلندبالایی که با ناز و تبختر حرکت کند : خرامان چو با ماه پیوسته سرو ز گیسو چو در دام مشکین تذرو اسدی (گرشاسب نامه) بساط شه ز یغمایی غلامان چو باغی پر سهی سرو خراماننظامی بر شاپور شد بی صبر و سامان بقامت چون سهی سروی خراماننظامی در زمان آزاد گردد سرو از بالای خویش گر به پیش قد آن سرو خرامان گذردعطار در باغ رو ای سرو خرامان که خلایق گویند مگر باغ بهشتست و تو حوری سعدی (خواتیم) صبح تابان را دست از صباحت او بر دل و سرو خرامان را پای از خجالت او در گل (گلستان سعدی ||) در حال خرامیدن (یادداشت بخط مؤلف) آهسته و بناز و تبختر رفتن : که آیی خرامان سوی خان من بدیدار روشن کنی جان منفردوسی بیامد خرامان و بردش نماز ببر درگرفتش زمانی درازفردوسی همی چشم درویش ببوسید دیر نیامد ز دیدار آن شاه سیرفردوسی خرامان بیامد سیاوش برش بدید آن نشست و سروافسرشفردوسی تن تنها ز نزدیک غلامان سوی آن مرغزار آمد خراماننظامی وز آنجا دل شکسته تا به ایوان برفتند آن دل افروزان خراماننظامی دی میشدی خرامان چون سرو و عقل می گفت: خوش می روی به تنها تنها فدای جانت کمال خجندی تدأدؤ؛ چمیدن و خرامان راه رفتن غیل؛ خرامان رفتن (منتهی الارب) - خرامان خرامان؛ یواش یواش با ناز و آهستگی به اختیال این ترکیب بیشتر قید است برای رفتن و آمدن، آنچه در معنای این دو مصدر است چون خرامان خرامان رفتن، خرامان خرامان شدن و امثال آن.