«لغت نامه دهخدا»
[خَ مَ] (اِ) خرامغان رستنی باشد مانند سنبل الطیب اما رنگ آن بسبزی مایل است و بیخ آن هم بسنبل می ماند و بوی سنبل نیز دارد و طبیعت آن هم نزدیک است بسنبل و در طعم وی اندک حلاوتی باشد (برهان قاطع) (آنندراج) گیاهی خوشبو شبیه بسنبل الطیب (ناظم الاطباء) بشکل سنبل است اما برگها و اصلش از سنبل گشاده تر و طبع و فعلش بسنبل مانند است (از نزهه القلوب خرامغان، نباتی است که بسنبل الطیب ماند، اما رنگ وی بسبزی مایل بود و بیخ او مانند سنبل بود و بوی او هم (« کلمهء خرامغان » بسنبل ماند و در طبیعت و خاصیت بسنبل نزدیک بود (اختیارات بدیعی) رازی گوید: نبات و به شکل سنبل است و در طعم او اندک شیرینی بود (ترجمهء صیدنهء ابوریحان بیرونی) گیاهی است در شکل و بو مثل سنبل الطیب و خشک، رنگ او سبز مایل به شیرینی در اول گرم و محلل و مجفف و در افعال مثل او و از آن ضعیفتر.