«لغت نامه دهخدا»
[خَ مَ دَ / دِ] (نف) کسی که با شوکت و حشمت و ناز و بزرگواری راه می رود و می خرامد کسی که با زیبایی می خرامد سیرکننده با ناز (از ناظم الاطباء) : مجلس تو ز نکورویان چون باغ بهار پرتذروان خرامنده و کبکان دریفرخی خرامنده می گشت بر پشت بور بگور افکنی همچو بهرام گورنظامی جهاندار در موکب خاص خویش خرامنده بر کبک رقاص خویشنظامی آن خرامنده ماه خرگاهی شد طلبکار آب چون ماهینظامی زَیّافَه؛ شتر خرامنده (السامی فی الاسامی) مَیَّاس؛ خرامنده متقدی؛ خرامنده بناز (منتهی الارب).