خرب

«لغت نامه دهخدا»

[خَ رَ] (ع اِ) شوات نر ج، خَربان || موی فراخیدهء در تهیگاه || موی در وسط مرفق که بعض آن فراخیده و بعضی غیر فراخیده باشد ج، اخراب، خراب، خربان (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر