«لغت نامه دهخدا»
[خَ بَ صَ] (ع ص، اِ) زن جوان و پرگوشت ج، خَرابِص (|| مص) افتادن شتران و گوسپندان در چریدن و خوب چریدن آنها (منتهی الارب) (ناظم الاطباء ||) مال را گرفتن و بردن || تمییز دادن بعض اشیاء را از بعض دیگر (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب).