خربقه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ بَ قَ] (ع اِ) تیزروی بر روی زمین (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از تاج العروس ||) زجر است مر بزان و آهوان ماده را (از تاج العروس) (منتهی الارب ||) یک حب و یک دانه از خربق (یادداشت بخط مؤلف) : خردول و خربغایی و نی عقل و نی خرد اندر سرت بخردله او بخربقهسوزنی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر