خربیواز

«لغت نامه دهخدا»

[خَ بی] (اِ) خربواز و شب پرهء کلان و آن ببزرگی غلیواج میشود و پیوسته خود را سرنگون از درخت آویزد و با بای فارسی (خرپیواز) هم گفته اند (برهان قاطع) شب پره بود که بروز نتواند پرید و آنرا شب یازه گویند و به آذربایجان مشکین پر گویند : نکنی هیچ کار روز دراز کار تو شب بود چو خربیواز خباز قاینی (یا فائقی) اگر کشم ز جفایت به نیمروز آهی که دود آتش دوزخ ورا سزد انباز چنان شود که ز بس تیرگی بروی هوا از آشیانه بپرّد کجاست خربیواز عسجدی (از انجمن آرای ناصری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر