«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ) گل سیاه لزج و چسبنده باشد (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) گل که بتازیش طین خوانند (شرفنامهء منیری) خَره (صحاح الفرس)( 1) گِل سیاه ته حوض و ته جوی آب (از انجمن آرای ناصری) (از آنندراج) : آن کجا سرْت بر کشید بچرخ باز ناگه فروبردْت بخرد خسروانی (از لغت فرس) بس کسا کاندر گهر وَاندر هنر دعوی کند همچو خر در خرد ماند چون گه برهان بود فرخی همه راود بود یکسر زمینش نباشد دیولاخ و شوره و خردشمس فخری ( 1) - در یادداشتی دیده شد که کلمهء خرد (با دال مهمله) که جهانگیری بمعنی گل چسبیده آورده غلط است، کلمهء صحیح آن خرو است با واو ساکن ولیکن ظاهراً قول « همچو خر در خرد ماند چون گه برهان بود » جهانگیری صحیح است چه علاوه بر اجماع فرهنگ نویسان به این ضبط شعر فرخی قصد جناسی بوده است و این مطلب حکایت از با دال بودن کلمه می نماید نه به واو « خرد » با « خر در » می رساند که در شعر بین بودن آن.