«لغت نامه دهخدا»
[خَ رِ رُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) آن آلت چوبین که بر کاسهء رباب و امثال آن بود و تارها بر آن کشند : نشاند عدل تو بر گاو زهره را چون دید که می نشد نفسی از خر رباب جدا سپاهانی (از شرفنامهء منیری) بچارمیخ بلا چون خر ربابم اسیر ز زخمها که ازاین چرخ پرده در داریم ؟ (از شرفنامهء منیری).