«لغت نامه دهخدا»
تنها استعمال کنند « خُر » چون لفظ ،« روشن » به یای مجهول بمعنی « شید » و « آفتاب » بدون واو بمعنی « خر » [خُ] (اِ) آفتاب روشن چه ضم کنند بدون واو نویسند صاحب سراج اللغات نوشته که در لفظ « شید » متأخرین به واو نویسند و جهت امتیاز از لفظ خَر و چون با معتقدند که: « انجمن آرای ناصری » و « آنندراج » نباید نوشت (از غیاث اللغات) صاحب « واو » خورشید واو معدوله است این را بی مشتبه « خر » معنی ترکیبی این کلمه آفتاب و شید بمعنی روشنی است، چون خُر تنها استعمال کنند متأخرین به واو نویسند که با » نویسند و بعضی اهل لغت چون خرشید را خرشاد با آباد قافیه کرده اند خطا یافته اند چنان « واو » ضم کنند بی « شید » نشود، چون با دانسته که خرشاد نیز بمعنی خرشید و ندانسته اند که خرشید را اماله کرده و خرشاد و با آباد قافیه کرده اند چنانکه در فرهنگ آمده شده و با خورشید قافیه است چنانکه روحانی گفته : گشته از فیض تابش خورشید کوه و دژ « بید » خطا است و آباد را اماله کرده اند سبز و بوم و بر آبید روحانی از این قرار خرشاد غلط است و ظن غالب این است خورشید آفتاب (ناظم الاطباء) رسم الخطی در خورشید است (یادداشت بخط مؤلف ||) روشنی آفتاب (ناظم الاطباء).